Przez dwa miesiące żył porzucony, przeganiany. Pojawiał się i znikał. Ostrożny. Czujny. Gotowy do ucieczki przy każdym gwałtowniejszym ruchu. Ludzie próbowali mu pomóc. Ale Krokiecik (tak dostał później na imię), najwyraźniej dawno przestał wierzyć, że człowiek oznacza bezpieczeństwo. A może po prostu nigdy się tego nie nauczył. Kiedy w końcu udało się go złapać, był cichy. Tak cichy, jak bywają tylko zwierzęta, które zbyt długo musiały radzić
sobie same. Przyjechał do Wioski wycofany, napięty i bardzo uważny. Patrzył na wszystko z dystansu, jakby próbował przewidzieć, czy za chwilę znowu nie będzie musiał uciekać. Na początku miał zostać tylko na chwilę, ale podjęliśmy decyzję, żeby został tak długo, jak będzie trzeba, bo Krokiecik nie potrzebował kolejnego miejsca przejściowego.